Gisteravond om half 11 zijn we teruggekomen van onze huwelijksreis naar IJsland. En hier zijn dan de eerste foto’s! Ik kon het niet sneller doen aangezien ik ook nog geacht word te werken (maar dat hebben we maar een beetje dusdanig gedaan dat alleen het ECHT noodzakelijke vandaag gedaan is en ik morgen echt kan beginnen ). De mooiste foto’s (zo’n 109) zijn inmiddels naar de Hema gestuurd en ik hoop zo rond aankomend weekend het fotoalbum klaar te hebben. Uiteraard is iedereen van harte welkom om ‘m te komen bekijken!

Onze huwelijksreis begon de nacht van zaterdag op zondag om 3 uur met een wekker die afliep. Na een snelle douche en de laatste spulletjes bij elkaar geraapt te hebben stond Mireille (de schat!!) voor de deur met haar bolide om ons naar Schiphol te brengen. Om de auto wat feestelijker te maken lag mijn bruidsboeket (die ik haar alvast gegeven had als dank voor het rijden) voorin en stond er een picknickmand vol lekkerheden op de achterbank (naast mij, hihiihi….ik had veruit de beste plek!). Gies reed en Mireille en ik deden ons best om Gies vooral niet horendol te krijgen met ons gekwebbel.

Na een weinig enerverende rit vol gezelligheid en lekkere dingetjes uit de picknickmand kwamen we 1.5u later aan op Schiphol. Mireille reed terug naar Nijmegen en Gies en ik zijn vervolgens op ons vliegtuin naar Gatwick gestapt. Overgestapt aldaar en iets na het middaguur kwamen we in Keflavik aan. De 3 kwartier durende busrit naar Reykjavik gaf al een aardig beeld van de rest van IJsland. Leeg. Weinig vegetatie. Ruig. Boeiend. Indrukwekkend.

Na inchecken in ons hotel vlakbij de zee, zijn we Reykjavik gaan bekijken. Nou, daar is dus niet zoveel te zien Reykjavik is veruit de grootste stad van het land met zo’n 120.000 inwoners, maar met heel veel buitenwijken, en een groei van de stad die pas heel recent is. Met als gevolg dat het centrum erg klein is. Hoogtepunt (letterlijk) was toch wel de kerk met zijn mooie uitzicht over de stad (zie foto’s hieronder). Daarna lekker in een barretje gehangen, biertje gedronken (zo’n 6.5/7 euro voor een halve liter bier) en wat gegeten. Geen verkeerde stad, maar na een middagje rondlopen heb je het er eigenlijk wel gezien

De volgende dag gingen we op een georganiseerde excursie langs de mooiste plekken rondom Reykjavik. Schitterend!! Een aantal foto’s gemaakt op deze rit staan hieronder.  Deze excursie beloofde veel goeds voor de rest van onze vakantie! Vanaf maandagavond hadden we de beschikking over een eigen auto en vanaf dinsdagochtend was het de bedoeling dat we een rondrit zouden maken over het eiland. Helaas hebben we op donderdag moeten besluiten, na wat gevaarlijke acties met gladde wegen, wegslippende banden, wegglijdende auto’s, ijs ijs ijs ijs en veel regen, om toch maar om te keren en niet door te rijden. Op dat moment waren we BIJNA halverwege onze rondrit (we waren 1.5 dagen onderweg). Nu klinkt dit allemaal dramatisch, maar voordat jullie denken ‘oh wat erg’! dat vonden wij niet hoor! Wij hebben heerlijk genoten van het samen in het otootje zitten, de geweldige landschappen, de gezellige hotelletjes en natuurlijk elkaars gezelschap We hebben ontzettend veel mooie dingen gezien en mooie foto’s gemaakt. Een absolute aanrader als vakantieoord! Zelfs in de winter Mijn hoogtepunt van de vakantie staat hieronder met twee foto’s. Moet je daar maar ff kijken

Omdat we onze rondrit niet afmaakten, waren we een dag eerder in Reykjavik terug dan gepland. Wij hadden het geluk dat alle normale hotelkamers in het hotel waar we voor de laatste nacht van onze vakantie een kamer hadden gereserveerd vol zaten. Kregen we een appartement. Groot! Met jaccuzzi! Hoeraa!!! Perfect einde van een huwelijksreis dachten we zo. Hihi
Op onze laatste dag in IJsland, zaterdag, zijn we naar ‘The Blue Lagoon’ geweest. Heerlijk buiten badderen bij temperaturen van zo’n 3 graden boven nul! Het ‘bad’water komt rechtstreeks uit de grond en is heerlijk warm. Het ruikt een klein beetje naar zwavel (maar lang niet zo erg als het water in Reykjavik) en is vrij ondoorzichtig. Een hand zo’n 5cm onder water is niet meer te zien! Echt relaxen… *mmm*

Nog wat grappige informatie over IJsland: in 1 van de boekjes over IJsland (uiteraard geschreven door IJslanders) stond heel trots vermeld dat als je van lekker eten houdt je helemaal op je plek bent in IJsland (*mjam* dacht ik) Er zijn namelijk wel 100 (!!!) verschillende restaurants in heel IJsland (!!!!! dus niet Reykjavik!!!!). Aangezien 80% van de IJslandse bevolking in of rond Reykjavik woont, er verder 300.000 mensen in IJsland wonen, het land in feite gesloten is buiten het mei-september seizoen, kun je wellicht wel raden hoeveel restaurants er BUITEN Reykjavik zijn. Met een beetje mazzel maar liefst 2(!!) per dorp (je kunt in IJsland niet spreken over steden. De 4e grootste stad in IJsland heeft 5000 inwoners (nee ik ben geen 0 vergeten)). Wat betreft ‘verschillende’ keukens valt het helaas ook wat tegen. Pizza kun je krijgen. Na 3x pizza in 4 dagen tijd hoeven we de komende tijd ook niet zo heel nodig pizza Als vegetarier heb je het er trouwens helemaal moeilijk. Ik had een vleesloze pizza besteld, maar uiteindelijk bleek dat er 1 van de benodigde ingredienten niet was, dus gooiden ze er als extraatje maar salami op…. hahha. Gies blij natuurlijk met de extra salami

Al met al, een geweldige tijd gehad
We hebben lekker kunnen nagenieten en uitrusten en napraten van en over onze trouwdag. Perfect. En nu zijn we loeinieuwsgierig naar alle foto’s en films! Kan niet wachten!

Liefs, Det

De beroemde kerk in Reykjavik./The famous church in Reykjavik.

Reykjavik met z’n kleurige huisjes en daken, vanaf de toren van de kerk./Reykjavik and his colourful houses and roofs, photo taken from the tower of the church.

Een waterval./A waterfall.

Thingvellir, een nationaal park met een heel groot meer./Thingvellir, a national park with a big lake.

Hier is de eerste democratie van de wereld gestart, door de Vikingen rond 930 na Christus./Here the world’s first democracy was started by the Vikings around 930 AD.

Strokkur, een geiser, begint met zijn ‘uitstoot’./Strokkur, a geysir, starts with blowing his water out.

Strokkur.

Een waterval onderweg tijdens onze rondrit./A waterfall on route.

Een nog grotere/bredere waterval. Het piepkleine stipje links van het midden op het zand, dat is een mens./An even bigger/wider waterfall. The little black spot on the sand just left of the middle, is a human being.

Mijn favoriete plek van IJsland: een lagoon met ijsbergen…/My favourite spot of Iceland: a lagoon with floating icebergs…

en zeehonden!!!/and seals!!!

IJsland’s landschap./Iceland’s country side.

Meer landschap./More of the country side.

Mooie rotsformaties bij Vik./Beautiful rock formations near Vik.

The Blue Lagoon.

18 januari 2007. Gies is vandaag 33 geworden.

Er is een weeralarm afgegeven. Voor zware storm. Gies zit vast in Amsterdam. Ons dak ligt er af…..

Leuke verjaardag…

Een fotoalbum wordt hopelijk binnenkort een keer gemaakt, maar hier toch alvast een voorproefje van wat foto’s van Bolivia en Peru. Ik wil ze jullie toch alvast laten zien! Veel plezier!

Liefs, Det

  Bolivia. Vlak in de buurt bij Samaipata, het dorpje waar we de eerste 2 dagen waren.

Sucre in Bolivia: de Witte Stad. Dit is de officiele hoofdstad van Bolivia (dus niet La Paz!!)

Ons op de witte vlakte van het zout’meer’ bij Uyuni, Bolivia.

Het zout’meer’: 10.000km2 van zout. Ongelofeloos mooi. Totaal niet te bevatten… Op zijn diepste punt 30m zout!

Een cactuseiland midden in het zout’meer’.

Even op een berg stappen

Een straatwinkeltje in La Paz. Dit soort winkeltjes/kraampjes op de hoek van de straat zie je overal in Bolivia en Peru (behalve in Lima).

Een gebouw in La Paz. De stijl van dit gebouw zie je eigenlijk overal in Bolivia en Peru. Heet ook wel ‘koloniaal’ (schijnbaar).

Het eiland ‘Taquila’ midden in het Titicacameer.

Wandeling in de Colca Canyon in Peru. Gies voorop en onze gids Johnny loopt er achter aan.

  De kathedraal aan Plaza de Armas in Cusco in Peru.

Een voorbeeld van de Inca-bouwkunst. Ongelofelijk goed passende stenen. HEEL stevig. In een aardbeving vielen alle gebouwen gebouwd door de Spanjaarden in elkaar, maar de Inca-muren en -gebouwen bleven staan!

Alpaca of lama, eerlijk gezegd kan ik ze nog steeds niet uit elkaar houden

Een ijsverkoopster met haar baby op de rug, zoals je overal ziet in Bolivia en Peru. Dit was in Urubamba, in de Heilige Vallei, in Peru.

Raften op de rivier de Urubamba!

Gies aan het vissen op piranha’s (geen geintje!) tijdens ons eerste uitje op de eerste ochtend in Puerto Maldonado.

Een lief mooi kikkertje, tijdens de nachtwandeling in Puerto Maldonado.

De vele vele macaws (papagaaien) op de ‘clay lick’ in Puerto Maldonado.

De Pacific!! In Lima, Peru.

Afgelopen zaterdag zijn we vanuit Cusco vertrokken naar Puerto Maldonado, midden in de jungle. Na een makkelijke, korte (slechts een half uurtje) vlucht landen we van fris Cusco in tropisch warm en zeer vochtig Puerto Maldonado. Daar werden we opgewacht door mensen van de lodge (Posada Amazonas) waar we 4 dagen/3 nachten zouden blijven. Nadat alle gasten opgepikt waren vertrokken we met een grappige oude bus met rieten puntdak voor een  kwartier durende tocht door de jungle… helaas begaf de bus het na een klein kwartier…. daar stonden we dan in de middle of nowhere met de aasgieren circulend om onze hoofden (… nou ja, ze zaten eigenlijk met zo’n 10 stuks in een boom een 50m verder op, maar toch!). Na een uur wachten was er vervangend vervoer voor ons geregeld (een luxe busje) en ging onze tocht verder. Na nog ruim een half uur kwamen we aan bij een/de rivier vanwaar alles en iedereen overgepakt werd op een smalle boot, waarmee we nog eens 45 mins verder de jungle in gingen. Gelukkig ging dit gedeelte van de reis verder probleemloos

De lodge zelf bleek geweldig gelegen, midden in het regenwoud (zo’n 10 mins lopen van de rivier). Het is ontzettend mooi aangelegd. Met zeer ruime kamers…en wel heel apart: GEEN ramen (met spannende gevolgen, lees rustig verder), geen deuren (alleen doeken voor de deuropeningen) en geen muren tot aan het plafond, maar een soort van rieten wanden van 3m hoog. Erg mooi aangelegd allemaal Geen warm water, maar in die hitte en vochtigheid was een koude douche ook erg genieten

De eerste avond kregen we uitleg over het project Posada Amazonas. De lodge (en nog 2 lodges) wordt gerund door Rainforest Expeditions, 60% van de winst van de lodges is bestemd voor de lokale bevolking voor verschillende ‘projecten’, het grotere doel is namelijk dat de lokale bevolking 20 jaar na de oprichting alle lodges overnemen en alles zelf runnen. In de ‘projecten’ kunnen ze bijvoorbeeld Engels leren of op een managementcursus, maar ook leren koken of gebruiken ter stimulering van handwerk, of de oprichting van een school of de aanleg van electriciteit in het gebied. Op dit moment is de helft van de staf van de lodge afkomstig van de lokale bevolking.

Na een lekkere maaltijd gingen we vroeg naar bed; het was toch al loeidonker, we waren moe en -nog belangrijker- we moesten er de volgende ochtend om 4u uit. En om 4u had ik mijn eerste ontmoeting met een inwoner van the wild life rondom the lodge. Ik zat rustig op de wc en opeens zag ik een schaduw in de deuropening, ik staarde naar de schaduw me afvragend of het inderdaad een possum was, aangezien de schaduw daar op leek. Net toen ik Gies vroeg om ff met de zaklamp te komen om te zien wat het was, schrok het ding van mijn stem en schoot het weg waarop ik me dus ook het leplazarus schrok omdat de schaduw dus inderdaad dus TOCH een levend beestje was
Na het ontbijt om half 5 vertrokken we om 5 uur naar een meertje een klein uur van de lodge vandaan. Daar aangekomen hebben we zo’n 2.5u over het meertje gevaren en vogels bekeken en piranha’s (proberen te) gevangen Piranhaxb4s hebben echt gigantisch scherpe tanden zeg! We kregen een staaltje van hun bijtkunst te zien… de gids hield een piranha in zijn ene hand en een blaadje in zijn andere hand en alsof het een perforator was hapte de piranha keer op keer een enorm stuk uit het blaadje! Erg koel!

Na terugkomst hebben we lekker gerelaxed op onze kamer en daar bleek dat mijn diarree helaas HEEL sterk terug gekomen was, of eigenlijk…een nieuwe was begonnen…. ik voelde me erg beroerd en heb helaas het middagprogramma (een bezoek aan een sjamaan en een ‘medische tuin’) aan me voorbij moeten laten gaan Gies is wel geweest en heeft me naderhand de verhalen verteld en fotoxb4s laten zien… het was erg leuk geweest
xb4s Avonds wel gewoon mee gegeten en na het eten op een ‘nachtwandeling’ gegaan op zoek naar beesten die in het donker leven. We zagen een grote pad en een super mooi lief kikkertje, verder eigenlijk niet zoveel. Helaas kwamen de buikkrampen enorm doorzetten tijdens de wandeling, ik was dan ook erg blij dat het al met al maar een half uurtje duurde.

De volgende ochtend werden we om 5u wakker gemaakt en gingen we naar een 37m hoge uitzichttoren (ondanks dat ik me ‘s nachts niet super goed voelde wilde ik toch graag mee). Doodeng zo’n hoge toren! En hij wiebelde ook nog!! Maar het uitzicht was geweldig We zagen heel veel vogels langskomen, met name papagaaien Gaaf gezicht!!
Daarna terug naar de lodge voor ontbijt (om half en na het ontbijt (en even liggen en verschillende wc-bezoeken) gingen we naar een clay lick, dit is een plek aan de rivier waar heel veel vogels komen om klei te eten. Er zijn meerdere theorieen over waarom ze dit doen, de twee die ik onthouden heb (hihi): de klei bevat stoffen die ontbreken in het normale dieet van de vogels en ze eten dus de klei om deze stoffen aan te vullen; de rivier is nogal bevuild met zware metalen en de klei wordt gegeten om de (effecten van de) zware metalen te neutraliseren. We hadden geluk, we zagen 26 (!!!) papagaaien van zeer dichtbij voor een heel lange tijd. Geweldig gezicht! (En een ENORM lawaai )

Helaas moest ik het middagprogramma (een 2u durende wandeling naar een gigantische boom) weer aan me voorbij laten gaan vanwege mijn diarree. Ik was er inmiddels achter dat het iets anders moest zijn dan de eerdere diarree, aangezien mijn medicijnen totaal niet hielpen De wc was dus een geliefd plekje voor me Gies is wederom wel geweest en heeft me op de hoogte gebracht met verhalen en fotoxb4s

De eerste dag had ik ook nog een tweede encounter met een wild life dier…. terwijl ik op de wc zat zag ik opeens iets onder me bewegen (je kon door de vloer kijken, tussen de latjes door)…. een gigantische hagedis!! Van zoxb4n 80cm lang!! (Gies heeft dit bevestigd ). Ik schrok me wederom het leplazarus waardoor het beest zich ook snel uit de voeten maakte

Verder hebben we ook nog 3 verschillende soorten apen gezien en een rode eekhoorn en zo enorm veel super mooie vlinders… geweldig! We hebben een geweldige tijd gehad (ik ook) Gisteren zijn we naar Lima gekomen met het vliegtuig. Helaas was die reis (lopen, boot, bus, vliegtuig, taxi) nogal zwaar voor me (ben vrij zwak helaas op het moment), maar het ging verder allemaal goed. We hebben heerlijk overnacht in een super mooi hostal en lekker gegeten en gedronken in 2 tentjes in de buurt (niet dat dat enige zin heeft voor mij, het stroomt door me heen, ongelofelijk hoe snel dat gaat ). En nu zijn we Lima een beetje aan het verkennen. Een totaal andere stad dan alle andere waar we geweest zijn, veel rijker, veel Westerser. En zo meteen gaan we lekker onze vakantie afsluiten met een strandwandeling. Hoera!

Vanavond om 8u vertrekt ons vliegtuig richting Madrid en dan Amsterdam. Dit is dus het laatste berichtje uit Zuid-Amerika. Bedankt voor het lezen van onze berichtjes en alle leuke reacties!

Veel liefs van Det en Gies

Hallo allemaal,

Ja, het weer de beurt van Gies om te schrijven. Waarschijnlijk het laatste berichtje van ons uit Zuid-Amerika (nog steeds in Cusco). We hebben nog een uurtje tijd te doden tot ons vertrek naar Puerto Maldonado. Dan per taxi, vliegtuig, auto en gemotoriseerde kano naar ons hotel. Dat klinkt niet als een bestemming waar internet kan zijn, maar dat overleven we wel.
We hebben eigenlijk niet eens zo heel veel gedaan sinds het vorige berichtje. Dat wil zeggen: niet veel georganiseerds; er was erg veel tijd ingepland om zelf in te vullen.

Dinsdag hebben we Cusco verder op ons zelf verkend. Op woensdag werden we opgehaald door een luxe prive-taxi met prive-taxichauffeur om een stuk of vier bezienswaardigheden in de Heilige Inca-Vallei te bewonderen. Maar we hadden daags daarvoor zelf al een passe-par-tout voor 16 andere attracties gekocht. Gelukkig was de chauffeur erg flexibel en liet hij zich zonder tegenstribbelen naar onze doelen loodsen. We hebben heel veel indrukwekkende Inca bouwwerken gezien, en dat maakte het skippen van Machu Picchu een beetje goed.
Aan het einde van de dag werden we afgezet bij ons hotel in een dorp in de Vallei, Urubamba. Een overdadig luxe hotel vonden we allebei eigenlijk wel. Het was een voormalig klooster, met veel autentieke elementen en een prachtige kloostertuin. Maar wat ons misschien het meest zal bijblijven is het meest uitgebreide ontbijt (d.w.z. buffet) tot nu toe en een zeer weldadige DOUCHE! Sjonge wat een geweldige dikke hete straal!!! Reden genoeg om nog eens terug te komen.
Donderdag was eveneens vrijgepland voor zelfvermaak. Toevallig bleek dat een feestdag te zijn in het dorp en ook toevallig zijn er zondag 19-11 3-voudige verkiezingen (burgemeester, districtspresident en regionale president). Het dorp stond dus bol van de verkiezingspromoties en dat gaat er heel wat fanatieker aan toe dan in Nederland. We hadden al meegemaakt dat men in de Colca vallei om 4:00 ‘s-nachts een verkiezingsboodschap liet rondschallen. Maar in Urubamba gingen echt alle remmen los: Parades van militairen, een openbaar discussiepodium op het dorpsplein, kollonnes scanderende mensen, auto’s beladen met megafoons en overal het geschal van patriotistische ballades. Het meest opvallende is (helaas wel) dat elke vlakke vierkante meter beschilderd of behangen met posters is. Dat geldt voor voorgevels van huizen, maar ook voor grote rotsblokken in the-middle-of-nowhere tot bergtoppen aan toe. Positief geconcludeerd: democratie leeft hier enorm!
Wat ook leuk was aan Urubamba was dat het NIET toeristisch is. Hoewel het enorm druk was op straat, kon je hier gewoon over straat lopen zonder dat Jan en alleman (hier: Juan en alleman) je zijn koopwaar probeert te slijten. Waar je in Cusco geen 10 meter kunt lopen zonder ‘No gracias’ te zeggen, kun je hier rustig in de anonimiteit opgaan. … Nou ja… dat ook weer niet. Veel kleutertjes kijken hun ogen uit naar (blanke) toeristen en beginnen breed te lachen, zwaaien en begroeten je met ‘Hola!’. En het was mij woensdag al twee keer overkomen dat verlegen tienermeisjes op me afkwamen omdat ze met me op de foto wilden. Hehe.. was even geleden voor mij, maar wel leuk natuurlijk Gelukkig was er ook een jongen zo aardig om hetzelfde aan Odette te vragen.

Gisteren (vrijdag) hadden we een actieve dag. We werden 9.45 opgehaald om een paar uur te raften op de Heilige Rivier, de Rio Urubamba. Er was natuurlijk een instructeur aan boord en een ouder stel van twee Engelsen maakten de groep compleet. Heel erg gaaf en we bleven allemaal aan boord, al waren we wel enigzins doorweekt. Met Odette’s waterproof camera hebben we wat leuke kiekjes gemaakt, dus die hou je tegoed.

Goed… gegeven het beperkt aantal belevenissen is het toch nog een redelijk verhaal geworden.
Groeten en tot gauw in Nederland!

Gies (en Det)

Hallo!

Het is alweer een week geleden sinds jullie van ons gehoord hebben via deze blog. Dit keer mocht ik (Odette) de blog weer xb4ns schrijven Dus hier onze belevenissen vanuit mijn ogen.

Vorige week dinsdag zijn we met de bus van La Paz in Bolivia via Copacabana (nee niet in Brazilie, maar in Bolivia ) naar Puno in Peru gereden. Erg grappig: bij de grens aangekomen moesten we aan de Boliviaanse kant uitstappen en ons melden bij de douane, onze visa werden gecontroleerd en we kregen een mooie stempel in ons paspoort. Daarna moesten we te voet de grens oversteken met Peru. In Peru mochten we ons weer melden bij de douane en *joepie* nog een stempel!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik me toch wat weemoedig voelde toen we Bolivia uitgingen. Echt een geweldige tijd gehad in Bolivia. Erg vriendelijke mensen, mooie en ook erg extreme natuur. Dat zal me erg bij blijven. Wat me ook zal bij blijven is hoe goedkoop het land is! Wij hebben nooit meer dan 8,50 euro voor een maaltijd voor twee personen met een lekker biertje en water betaald. In totaal hebben we 85 euro uitgegeven voor 9 dagen voor 2 personen aan eten en drinken en snacks….ongelofelijk….

Verder zijn de verschillen met Peru niet heel erg groot gebleken. Ook in Peru is de auto heilig. Een zebrapad? NIET oversteken!! Een auto heeft voorrang. En toeteren doen ze hier ook voortdurend…. om dezelfde redenen als in Bolivia Stoepen? Zo ontzettend smal dat je er net in je eentje kunt lopen, met z’n tweeen naast elkaar wordt lastig. En het grappige is, er staan ook nog eens om de zoveel meter kraampjes waar van alles verkocht wordt. Zigzaggen over de stoep en straat dus
Ook de technologie heeft zxb4n intrede in zowel Bolivia als Peru gedaan: een pinautomaat staat er niet in ieder dorp (wel in iedere stad), maar een internetcafe vind je in ieder zichzelf respecterend dorp

Maar goed, verder over onze reis. In Puno kwamen we tegen het einde van de middag aan waar we rustig onze hotelkamer in beslag genomen hebben en daarna zijn wezen eten. Helaas wisten wij niet dat ze spaghetti hier met suiker klaar maakten, dus ons avondeten was (voor de eerste keer sinds onze reis) niet te eten. Nu laat ik bijna ieder maaltijd wel een gedeelte staan (de porties zijn hier ontzettend groot en mijn maag/interne systeem is nog steeds niet op orde), maar Gies eet normaal gesproken zijn en mijn bord leeg, hij liet deze keer zijn eten ook staan…
De volgende dag gingen we met een boot naar Uros en naar Taquile op het Titicaca-meer. Uros is een eilandengroep waarvan de eilanden drijven en uit riet bestaan. Op deze eilandengroep hebben Uro-indianen eeuwen lang geleefd. Op zich leven ze er nog steeds, maar ze leven er tegenwoordig vooral (lees: alleen maar) van het toerisme. Het was echt een toneelspel dat daar opgevoerd werd, niet echt aan ons besteed dus (zoals Gies al zei: ach, zoiets moet er gewoon 1x tijdens je vakantie gebeuren. Inderdaad want dan kun je de rest van de vakantie meer waarderen ). Het tweede eiland, Taquile, is een ‘ normaal’ eiland waar ook nog steeds veel Quetchua-indianen wonen en leven. Het leven is heel eenvoudig, uiteraard geen voertuigen, dus alles wordt met de hand gedaan en op de rug vervoerd of per lama. Hier hebben we een eenvoudige, maar lekkere lunch genuttigd en daarna weer met de boot terug naar het vaste land. xb4s Avonds zijn we met 5 Zwitsers, die we op de trip hadden ontmoet, wezen eten en drinken (Gies en ik hadden de avond ervoor een erg leuk rock-cafe gevonden). Erg gezellig! En voor 1x lagen we om 12u in bed in plaats van voor 9u! 9 uur ja…dat is ons normale tijdstip van naar bed gaan deze vakantie. We moeten tijdens onze vakantie zo ontzettend vaak tussen 5 en 6 er uit dat onze biologische klok zo ongeveer op de Nederlandse tijd staat

De dag na de eilandentrip zijn we wederom met de bus verder getrokken. Dit keer naar Arequipa. Uiteindelijk hebben we niet veel van Arequipa gezien aangezien we xb4s avonds laat aankwamen en we de volgende dag om half 6 (‘s ochtends dus!) opgepikt werden: we gingen 3 dagen naar de Colca Canyon met Johnny, onze prive-gids. Na aankomst in Cabanaconde hebben we even geluncht en toen begon de wandeling…. 1000m omlaag en ongeveer 200m omhoog, waarna we iets na 5en aankwamen in een piepklein dorpje (200 mensen) waar we bij een lokale familie overnachten. De tegenstelling van het Peruaanse leven met ons luxe leventje in Nederland werd toen wel erg duidelijk: we sliepen in een bed in een soort van garage-achtige ruimte waar de vloer van aangestampte aarde was en de muren onafgewerkt beton. Electriciteit was pas een week ervoor aangelegd! De mensen zelf woonden in een soort van langwerpige ruimte, in 2en gedeeld door een rieten wandje. Gekookt werd er op een houtvuurtje (wat een geduld moet je hebben om op die manier te koken, met maar 1 ‘ pit’!!). De caviaxb4s (die hier ook als lekkernij gelden) renden vrolijk los door een hoek van de keuken We hadden verder wel een ‘ eigen’ wc en douche (met warm water!! heel bijzonder ). De volgende ochtend hebben we een rondleiding van de dochter des huizes (van een jaar of 10) gekregen over hun grond en een uitleg over de verschillende groenten, fruit en kruiden die ze verbouwden. Ik heb mxb4n ogen uitgekeken: geweldig!!
Iets na 8en, na een heerlijk ontbijt van bananenpannenkoeken met jam, gingen we weer op pad…dit keer zoxb4n 300m omlaag en 1100m omhoog…. *zwaar*! Vooral voor mij. Door mijn darmproblemen ben ik een beetje afgevallen en worden de voedingsstoffen blijkbaar niet goed genoeg opgenomen in mijn lichaam, mijn conditie is dus zwaar achteruitgegaan. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik respect heb voor de mensen die in het dorpje wonen waar wij overnachten en alle mensen die in de dorpjes in de buurt wonen, de enige manier om de ‘bewoonde wereld’ te bereiken is via de paden die wij liepen: er gaan geen wegen naar toe. Alles moet dus te voet of per paard of muilezel….
Tussen de middag, voordat we aan de 1100m klim begonnen hebben we eerst nog lekker gebadderd en geluncht in de ‘Oase’ een mooie groene plek in de vallei van de Colca Canyon met 3 zwembaden en geweldige uitzichten

Op de zondag, de laatste dag hebben we op een Condor-uitkijkpunt nog 6 Condors zijn vliegen! Dit zijn geweldig grote vogels met een spanwijdte van een kleine 3 meter! We hadden erg mazzel want het gebeurt vaak zat dat mensen er 1.5u staan te wachten en niets zien…wij kwamen er aanlopen en binnen 5 minuten zagen we er 6! Daarna met de bus door naar Chivay (halverwege de route naar Arequipa) waar we heerlijk gebadderd hebben in de termale baden. Heet!! Maar erg lekker voor de spieren na die twee zware wandeltochten Na een iets minder geslaagde lunch (voor mij dan, gelukkig was de pompoensoep vooraf wel erg lekker ) met de bus door naar Arequipa waar we gisteren iets voor 4en aankwamen in ons hotel. Ik ben blij dat alle busritten (zover ik weet) er nu opzitten. Ik heb gemerkt dat ik vrij slecht tegen de enorme hoogtes kan die we met de bus aandeden. Het hoogste punt van de rit Puno-Arequipa en ook van Arequipa-Colca Canyon was 4900m en het grootste gedeelte van de reis is boven de 4000m. Ik voel me niet ziek, niet misselijk of zo, maar ik voel me ook niet prettig. Ik kan niet stil zitten, voel me gewoon wat vervelend… niet prettig dus, maar nu dus achter de rug

En nu zitten we in Cusco waar we twee dagen te besteden hebben. Vanochtend zijn met het vliegtuig naar Cusco komen vliegen. Het hotel waar we zitten ziet er erg leuk uit en de stad is ook erg gezellig, mooie pleinen, veel cafeetjes, barretjes, restaurantjes en de chocoladetaart is geweldig!! We hebben vanochtend overlegd met iemand van onze reisorganisatie omdat we er een week geleden achter kwamen dat Machu Picchu (de reden waarvoor we toch eigenlijk naar Peru waren gekomen) niet in onze reis bleek te zitten. Erg vaag allemaal. We wilden dus eigenlijk aanstaande donderdag op een vrije dag alsnog naar Machu Picchu, maar we hebben toch besloten om het niet te doen. Het wordt dan toch allemaal wel erg duur en we zouden dan maar een 3 uur op MP hebben, tussen de hordes toeristen, dus je ziet nog niet veel. Heel erg jammer en we voelden ons er best wel vervelend onder, maar ik denk dat dit wel het juiste besluit is. Het feit dat ze 81 dollar vragen voor de treinreis staat me enorm tegen (vanaf Cusco zou het zelfs 105 dollar zijn), terwijl MP zelf nog geen 30 euro is…. Nogal afpersen van toeristen dus wat de treinmaatschappij doet….. We gaan wel overmorgen de Heilige Vallei in, dus we zullen nog genoeg Inca-overblijfselen zien

Maar eerst nu dus 2 dagen relaxen in Cusco. Erg lekker
Goed, dat was het weer voor nu!

Liefs,
van jullie Bolivia- en Perucorrespondenten

Dag allemaal,

weer een berichtje van ons. Misschien handig om te weten dat het deze keer Gies is die schrijft.
Waar waren we de vorige keer gebleven.. oja, Uyuni. We zijn eergisterenochtend opgehaald door een jeep om een tweedaagse tocht over de zoutvlakte van Oyuni te maken. We waren ingedeeld bij een groep met 5 anderen + een gids. De anderen waren een Japanse jongen (Tomoki, reist al 6 maanden over de hele wereld en heeft er nog 2 te gaan) en 4 Boliviaanse dames. Echte dames, allen 60+ en jeugdvriendinnen sinds de lagere school. 1 dame zat naast de gids/chauffeur en 3 op de 1e rij. Wij, xb4jongelingenxb4, zaten 2e rang. De dames vormden een Spaanstalig cordon rondom de gids dus er drong maar weinig begrijpbare informatie door tot ons. Gelukkig sprak de gids af en toe een eenvoudig zinnetje in het Engels en was 1 van de dames zo vriendelijk om soms zijn uitwijdingen te vertalen. Na een bezoek aan een hotel gebouwd van zoutblokken midden op het meer en een toeristisch xb4eilandxb4, gingen we naar de rand van het meer. Daar was een uiterst eenvoudig soort schoolkamp-complex waar we zouden overnachten. Het gebouw was volledig van de beschaafde wereld geisoleerd. Electriciteit en stromend water waren niet aanwezig. Dus het was vroeg naar bed en xb4s-nachts met een zaklamp in de ene hand en een emmer water in de andere hand naar de  wc. Dat soort taferelen. Het was gelukkig wel gezellig en we konden redelijk goed met elkaar communiceren. De volgende dag zijn we met de jeep een vulkaan op gereden en zijn we te voet nog 100m hoger gegaan. Je zit daar op 4000m, dus het was behoorlijk puffen in de ijle lucht. In de middag zijn we tenslotte rustigaan teruggegaan naar Oyuni. Voor het vertrek van de nachtbus naar La Paz hadden we nog wat tijd om een lekker pizzaxb4tje te eten (wisten wij veel dat we in de bus onmiddelijk een bakje gebakken piepers met een gefrituurde kippenpoot zouden krijgen? )
Vanochtend om 7:00 zijn we aangekomen in La Paz. Volgens mij heb ik op de lagere school geleerd dat dat de hoofdstad was van Bolivia, maar Berend, Berend, Berend… wat zat jij ernaast: Sucre is nog altijd de officiele hoofstad van Bolivia en dat willen ze daar weten ook. Maar net als in Nederland, is de regering niet gezeteld in de hoofdstad. Die zit inderdaad in La Paz.
Lekker dat we vanochtend bij aankomst in het hotel om 7:15 meteen op onze kamer konden. Ik had al 3 dagen geen douche gezien, dus ik heb xb4t er even van genomen. Ook de was wordt as-I-speak voor ons gedaan, dus dat is allemaal prima. Vandaag wilden we eigenlijk een paar musea bezoeken, maar sinds de druk van onze reisgids is besloten dat alle musea op maandag gesloten zijn. ;(  Beetje minder, maar goed… een wandeling door de straten levert ook al een goeie indruk op natuurlijk.
Op verzoek van Odette nog wat over de klederdracht hier: het is echt wat je verwacht uit de boeken die we in ons voorwerk hebben gelezen (voor Gies: Suske en Wiske album xb4De Tamme Tumixb4). Vrouwen met prachtig geweven kleden, een veel te klein bolhoedje waar 2 vlechten onder vandaan komen. Hier in het hoogland (Sucre, Potosi, Uyuni en La Paz) loopt zeker 25% van de vrouwen zo over straat. Mannen in klederdracht zie je nauwelijks. Kinderen af en toe. Er zijn hier trouwens heel veel kinderen. Ik denk dat de helft van de bevolking 20 jaar of jonger is. In Nederland ligt dat 50-50 punt dichter bij de leeftijd van 30 jaar denk ik.
Morgen om 7:30 pakken we de bus naar Peru. We rijden langs het Titicaca meer en moeten overstappen in Copacabana (ik dacht dat dat in Brazilie lag…). Maar goed, hopelijk komen we 8 uur na vertrek aan in Puno.
Well, ik sluit maar eens af. We zitten al bijna 1.5 uur in dit internetcafeetje, en er is nog veel te zien. (Leuke pubs hier bijvoorbeeld). Nog even over onze gezondheid: met mij is alles OK. Met Det is het een beetje minder, mn dan haar stoelgang. Het leek wat beter te worden met ons vorige berichtje, maar het is in alle hevigheid teruggekomen. Met anti-diarree medicijnen is het goed uit te houden, maar dat geeft wel wat maagkrampen. Hopelijk trekt het nu gauw weg, want we zijn nog beter op ons voedsel/drinken gaan letten.

Groeten allemaal en tot de volgende keer, uit Peru.

Even een heel kort berichtje vanuit Uyuni! (Je moet maar op de kaart opzoeken waar het ligt, iig ligt het in Bolivia! )

We hebben nog een paar minuten voordat we op een 2-daagse jeeptour gaan over de zoutvlaktes: al veel verhalen over gehoord, schijnt geweldig te zijn! We hebben er dan ook enorm veel zin in

Bolivia is tot nu toe echt geweldig, de mensen zijn heel vriendelijk, het eten is lekker en de hotels (met uitzondering die van afgelopen nacht) erg prima. Qua gezondheid gaat het aardig. Ik heb ff diarree gehad, maar dat is gelukkig over. Inmiddels heb ik wel enorm last van mijn voorhoofds- en bijholtes, vooral ‘s ochtends, maar met een paar pijnstillers gaat dat verder goed. Gies heeft gelukkig nergens last van, zelfs zijn bagage is hij niet meer kwijt geraakt!

De steden die we tot nu toe bezocht hebben: Santa Cruz, Samaipata, Sucre, Potosi en nu dus Uyuni zijn allemaal totaal  verschillend, erg grappig om te zien Tot nu toe is Sucre toch wel de leukste stad, daar zijn we 1 middag en 1 ochtend geweest. Bommetje vol met leuke cafeetjes en restaurantjes en genoeg toeristische dingen te zien, leuk! Potosi hebben we gisteren aangedaan. Misschien was het omdat we wat moe waren of omdat we enigszins last hadden van het op 4000m hoogte zijn of omdat we ‘s ochtends een rondleiding door de mijnen van Potosi gedaan hadden waar de mijnwerkers nog steeds onder Middeleeuwse omstandigheden en met Middeleeuwse gereedschappen werken en daar nogal down van werden, maar Potosi vonden we minder geslaagd. Gisteravond met een bus (er waren 3 toeristen waaronder wij 2) vol Bolivianen een 7uur durende rit gemaakt naar Uyuni waar we om 2u vannacht aankwamen. Viel me erg mee die tocht, hij was eigenlijk wel leuk zo tussen alle Bolivianen

Goed, Gies staat buiten op me te wachten, we moeten terug naar het hotel laatste spulletjes pakken en over minder dan 30mins gaan we er vandoor!

Toedeloe!
Liefs Det, en ook van Gies

Mireille had me verteld dat er weinig toeristen in Bolivia zijn, dit is zeker waar van wat we tot nu toe gezien hebben, en dat er nog minder Nederlanders zijn…nou…wij hebben er dus LADINGEN gezien (relatief gesproken), waaronder…dit raad je nooit…

mensen uit De Glind!! Giesxb4 oude voetbalcoach Lenie van Veen en twee andere bekenden…
Voor mensen die De Glind niet kennen: dit is het dorp waar Gies de eerste 12 jaar van zxb4n leven vertoefd heeft.

En daar is dan het eerste berichtje van Det en Gies tijdens onze Bolivia-Peru reis waarin we jullie verhalen over onze reis naar Bolivia, de eerste paar dagen in Samaipata en de eerste paar uur in Sucre.

Afgelopen zaterdag rond 4en hebben we de trein gepakt naar Schiphol, en deze treinreis bleek een voorbode voor onze vliegreis naar Bolivia….gelukkig wisten wij dat toch nog niet, anders zou ik wellicht stante pede weer richting huis gegaan zijn…
De nieuwe route van Nijmegen naar Schiphol is al een paar maanden dusdanig dat je in Utrecht moet overstappen ipv in Duivendrecht. Nou, dat is dus alleen op weekdagen zo, niet in het weekend. Daar stonden we dus op Utrecht CS, zonder rechtstreekse trein naar Schiphol… (klopt, we hadden het gewoon ff moeten opzoeken op internet, maar als je die route al zovaak gedaan hebt, denk je dat je xb4m wel weet….). Wij in trein naar Duivendrecht, daar net de aansluiting gehaald naar Schiphol. He, toch wel ERG lege trein, ow dat is omdat hij maar 1 halte verder gaat, er gaan geen treinen naar Schiphol vanwege werkzaamheden… gelukkig ging er vanaf dat station wel een rechtstreekse bus, dus we kwamen ruim op tijd aan op Schiphol.
Inchecken ging verder prima, alhoewel het meisje wel ERG vaak hulp moest vragen. Toen we nog xb4ns goed op de boardingpassen van Amsterdam naar Madrid en van Madrid naar Buenos Aires keken, bleek dat we tijdens geen van beide vluchten naast elkaar zaten!! Niet echt een leuk vooruitzicht dus. Maar goed…misschien dat mensen wel wilden ruilen was onze gedachte.

Toen begon de ellende van de vluchten. Ik zal jullie de details besparen…
De vlucht naar Madrid was vertraagd met twee uur omdat er schade aan het vliegtuig was ontstaan bij het uit- en inladen van bagage. Om 10 over 12 (xb4s nachts) zou ons vliegtuig naar Buenos Aires vertrekken vanaf Madrid. In Madrid geland om kwart voor 12 (xb4s nachts), wij door vliegveld heengerend (goeie genade, wie heeft dat vliegveld ontworpen!?!?!), helaas enorme afstanden en aangekomen bij de gate om 12u bleek dat we de vlucht gemist hadden. Daar sta je dan met je goeie gedrag…
3 uur laten hadden we omgeboekte tickets (nu via Sao Paulo naar Santa Cruz in Bolivia, ipv via Buenos Aires)  en lagen we in eindelijk in een bed in een hotel geregeld en betaald door Iberia. Ik ga maar even niet in detail over de vrij slechte informatievoorziening van Iberia (dit is overigens een understatement). De volgende middag om half 1 zouden wij naar Sao Paulo vliegen. Na 6  (serieus!!!!) gatewisselingen en ruim een 1 vertraging vertrokken we dan eindelijk richting Brazilie. Een pluspuntje van de vertraging: we hadden prima geslapen in een prima bed en we zaten nu wel naast elkaar in het vliegtuig.
Door de vertraging in Madrid (je voelt xb4m al aankomen denk ik) misten we bijna onze aansluiting naar Santa Cruz in Sao Paulo…
Wederom door het vliegveld lopen rennen (na aankomst had een slecht geinformeerde mevrouw (Gies had een wat minder vriendelijke benaming voor haar) ons ook nog proberen wijs te maken dat onze volgende vlucht een dag later ging want volgens haar was het de 21ste, terwijl het toch echt de 22ste was en onze vlucht ook op die dag zou zijn). Aangekomen bij de gate rees het volgende probleem: wij hadden geen tickets van Sao Paulo naar Santa Cruz maar van Buenos Aires naar Santa Cruz en dus deden ze ERG moeilijk met ons boarding passes geven. Gelukkig waren de mensen hier aardiger dan bij Iberia/in Spanje en met twee man sterk en een lading telefoontjes  hebben ze er toch voor gezorgd dat wij naar Santa Cruz konden… op dat moment kon ik wel janken van opluchting.
Het volgende probleem kwam toen we aankwamen in Santa Cruz (ja ja, problemen komen nooit in hun eentje): mijn tas was netjes aangekomen ONDANKS de omboeking via Sao Paulo, de tas van Gies echter niet… dus na heel wat heen en weer geloop en zeer gebrekkig Spaans (Gies wordt gelukkig steeds beter dr in! Ik ben nog steeds een ramp) op laten schrijven dat Giesxb4 tas weg was en toen konden we eindelijk richting ons hotel waar we iets na 1en in bed lagen. MOE! (In het kort; REIS NOOIT MET IBERIA)

De volgende dag begon onze vakantie dan eindelijk echt. We werden bij ons hotel opgehaald door Ben een Nederlander die in Samaipata woont het dorpje hoog in de bergen waar wij lekker 2 dagen gingen bijkomen van alles. Het rijden van een auto in Bolivia is even wat anders dan in Nederland…. de claxon blijkt het belangrijkste onderdeel van de auto. Hij wordt voortdurend gebruikt! Bij een onoverzichtelijke kruising: *toet*toet* = ik kom er aan, ik toet eerst, dus jij moet maar stoppen. Als er mensen/dieren op straat lopen, om aan te geven dat je er aan komt. Uiteraard wordt er ook getoeterd als andere weggebruikers rare dingen doen of niet snel genoeg optrekken voor een stoplicht. Erg bizar

Maar Samaipata was heerlijk. We hadden een super schattig huisje op een soort van hacienda van Marga en Pieter (ook NLers) in een geweldig groene, mooie omgeving. Samaipata is een leuk dorpje, vrij rustig en toch ook best wel wat ik er van verwacht had qua huisjes en mensen. De meeste huizen bestaan uit 1 kamer en zijn zoxb4n 3×4 meter groot en daar leven dan meerdere generaties. Meestal hebben ze geen ramen (want die laten warmte (overdag) en koude (xb4s nachts) binnen) en erg kaal ingericht. Mensen leven veelal op straat. Overal spelen kinderen op straat en staan volwassenen in de deuropening. Mensen zijn ook heel vriendelijk. We zijn trouwens een van de weinige toeristen hier! Zowel in Samaipata als in Sucre waar ik nu in een internetcafe zit. We zijn vanochtend om 5u opgehaald en naar het vliegveld gebracht waar we een vlucht naar Sucre hebben genomen. Sucre is de officiele hoofdstad van Bolivia ook al zitten alle belangrijke overheidsinstellingen in La Paz Sucre ligt ERG hoog (op 2800m) en ik merk een klein beetje dat er inderdaad minder zuurstof in de lucht zit. Goeie hoogtestage voor als ik straks weer wil gaan hardlopen!! Overmorgen overnachten we zelfs op 4000m hoogte!!!

Gisteren zijn Gies en ik met een Duitse gids naar een joekel van een steen geweest: El Fuerte, een steen die door de Incaxb4s en ook al door stammen voor hen gebruikt werd voor religieuze doeleinden (veel meer is er eigenlijk niet bekend) en daarna hebben we een schitterende wandeling gemaakt naar de top van een berg: wat een UITZICHT!!!

Er valt nog zoveel meer te vertellen, maar de tijd hier in het internetcafe dringt en ik wil ook nog wat mailtjes versturen. Hou deze blog in de gaten! Er gaat nog meer komen als het goed is

Oja, ik heb geen telefoonverbinding hier! Dus smsen heeft geen zin, mailen wel dus.

Dikke kus,
Det & Gies uit Sucre